Leiden 14 juni,
Lieve papa,
Gisteren heb ik iets gedaan wat op de beeldbuis altijd net iets heroïscher oogt dan in het echte leven: ik ben alleen naar de kroeg gegaan. Om elf uur ’s avonds trok ik de stoute schoenen aan en fietste ik naar een pub om Brazilië – Marokko te kijken. In Britse en Amerikaanse dramaseries zie je dat soort mannen voortdurend. Ze nestelen zich zwijgend aan een bar, turen in hun glas en blijken vervolgens óf een tragische stuk meubilair met een hartslag, óf het sociale middelpunt van de avond. Ik vreesde een beetje voor het eerste, hoopte stiekem op het tweede en kwam uiteindelijk ergens daartussen terecht.
Gelukkig was het een sportsbar. Dat scheelt. In zulke etablissementen kijkt men vaker naar een scherm dan naar elkaar. Het bier is doorgaans lichter dan in de traditionele bruine kroeg, de mannen en vrouwen die de krukken en stoelen bevolken dan weer wat zwaarder. Sport wordt er met veel overgave bekeken en met aanzienlijk minder enthousiasme beoefend.
Ik had een plek midden aan de bar veroverd, bestelde een Guinness en wachtte op de aftrap. Nog voordat de eerste slok mijn keel had bereikt, raakte ik aan de praat met een kok die net zijn dienst erop had zitten. Hij bleek zich in ongeveer dezelfde levensfase te bevinden als ik. Relatie voorbij, toekomst onduidelijk en dan de vraag die altijd terugkomt: wat nu? Voor mij is het antwoord zo simpel en moeilijk tegelijk: ik weet het niet.
Ondertussen speelde zich rondom ons het vertrouwde kroegtoneel af, als kleinkunst in een wijktheater. Een barkeepster die in haar eentje een verloren strijd uitvocht tegen een onafgebroken stroom bestellingen, geklungel met de afstandsbediening omdat de volgende bokswedstrijd op een andere betaalzender te zien was. Bierglazen met schuimkragen zo hoog dat je er er een appel op kan laten drijven. Een gokkast die op willekeurige momenten begon te piepen alsof hij aandacht tekortkwam. En mislukte versierpogingen van een te lelijk heerschap aan een te mooie dame.
De wedstrijd zelf bleek zowaar een verademing. Dat is tijdens dit wereldkampioenschap nog geen vanzelfsprekendheid gebleken. Brazilië en Marokko speelden met een intensiteit die de meeste eerdere affiches hadden gemist. Marokko was beter, de Zuid-Amerikanen individiueel sterker. Uiteindelijk bleef het bij 1-1, maar ik vermoed dat we er over een week of twee met meer waardering op zullen terugkijken. De rest van de poulefase is een verzameling aan niemendalletjes, futiliteitjes en grut.
Ik was in ieder geval blij dat ik mijn slaapritme ervoor had opgeofferd. Al dient zich daarmee wel een nieuw probleem aan. Jij wist dat al van mij toen ik nog op school zat: ik functioneer het best op acht uur slaap. Uren die ik normaliter wel pak omdat Klaas Vaak bij mij de strijd vaak simpel wint van overpeinzing en malen.
Alleen houdt een wereldkampioenschap geen rekening met de broodnodige beduurtjes. Met al die wedstrijden die pas om negen uur ’s avonds beginnen, wordt een normale nachtrust voorlopig een verlangen naar vroeger.
Liefs,
Matthijs
Steun mijn journalistiek met een kleine donatie
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan!