Chelsea is al twee decennia een van de clubs die het meeste uitgeeft in het internationale voetbal. Dat de Londense club de poeplap trekt om de selectie te versterken, is geen noviteit. In de allereerste maanden van haar bestaan werd er al een topspeler gehaald. De 31-jarige keeper William Foulke kwam in 1905 voor vijftig pond over van Sheffield United. Hij zorgde ervoor dat Chelsea mocht meedoen aan competitievoetbal en was er onbedoeld verantwoordelijk voor dat we tegenwoordig ballenjongens hebben tijdens voetbalwedstrijden.
Nadat Chelsea in maart 1905 in een Londense pub was opgericht, zocht de club een competitie om in te kunnen spelen. Dat was niet zomaar geregeld. De Engelse voetbalpiramide zag er aan het begin van de vorige eeuw anders uit dan tegenwoordig. Het midden en noorden van het land maakten de dienst uit op sportief gebied. De meeste topclubs uit die contreien waren verenigd in de Football League. Het zuiden, waar Londen toe behoorde, was voetballend gezien een achterstandsgebied. Clubs als Southampton en Millwall speelden in de Southern Football League, een competitie die toentertijd los stond van de veel machtigere Football League.
Twee keer landskampioen en de FA-cup
Het voetbal trok rond de eeuwwisseling aan in het zuiden. Chelsea had dan ook wel oren naar deelname aan de steeds populairder wordende Southern Football League. Het enthousiasme waarmee een aanvraag voor die competitie werd ingediend, veranderde per terugkerende post in een deceptie. Stadsgenoten Fulham en Tottenham Hotspur wilden de net opgerichte vereniging er niet bij hebben en wezen de club bruusk de deur. Zodoende moest Chelsea op zoek naar een alternatief en de Londenaren klopten aan bij de Football League.
William Foulke toen hij bij Chelsea kwam | Foto: unknown
Die competitie was geen pleisterplaats voor voetbalclubs zonder competitie. Om een plekje in de herberg te krijgen, moest je de gastheer overtuigen. Chelsea schoof medeoprichter Fred Parker naar voren en met een speech eind mei 1905 moest hij de hoge heren verleiden om zijn club toe te laten. Hij had drie steekhoudende argumenten waarom de hoofdstedelijke vereniging moest worden toegelaten: financieel was de club stabiel, Chelsea had de beschikking over een prima stadion (toen al Stamford Bridge) en het beschikte met William Foulke over een topkeeper.
Het pleidooi was overtuigend en op 2 september 1905 kon de ploeg haar eerste competitiewedstrijd spelen. In dat duel kreeg Foulke gelijk de aanvoerdersband om. De man die een interland voor Engeland achter zijn naam had, was een nationale beroemdheid in die tijd. Dat kwam onder meer door zijn prijzenkast; met Sheffield United werd hij landskampioen en won hij twee keer de FA Cup.
1.93 meter en 140 kilo
Wellicht had hij nog meer faam door zijn postuur. Als hij langs de meetlat ging staan, stopte zijn kruin bij 1,93 meter, wat in het Engeland van voor de Eerste Wereldoorlog uitzonderlijk lang was. Daarnaast beschikte hij ook over de nodige lichamelijke bescherming als hij moest duiken. Foulke was volgens de overlevering 140 kilo zwaar toen hij zijn handtekening onder het contract bij Chelsea zette. Zijn bijnaam was dan ook Fatty.
Chelsea wist dat het met Foulke een attractie in huis had en dat wilde de club uitbuiten. Om de tegenstander te imponeren en de fans te vermaken, werden er tijdens de thuiswedstrijden twee kleine jongetjes naast het doel van de zwaarlijvige keeper gezet. Fatty leek daardoor nog veel groter en dat zou de spitsen van de tegenstander moeten afschrikken.
Een teamfoto uit Chelsea’s allereerste seizoen | Foto: Chelsea
Alleen fungeerden de twee knaapjes vaak als levend bordkarton. Het eerste seizoen van Chelsea was namelijk vrij succesvol. De ploeg werd ingedeeld op het tweede niveau en eindigde in een competitie met twintig teams uiteindelijk als derde. De jongens die Foulke secondeerden, hadden daardoor vaak weinig te doen.
Daarom besloten ze om ballen die achter het doel of over de zijlijn werden geschoten op te pakken en klaar te leggen voor Foulke. Zodoende beschikte Chelsea als eerste club ter wereld over ballenjongens.
Het Londense avontuur van Foulke bleef beperkt tot een seizoen. Na een jaar, waarin het publiek afwisselend de spot met hem dreef om zijn fysiek en bewonderend het eelt op de handen klapte vanwege zijn keeperstechniek en fysieke spel, nam hij na 34 wedstrijden afscheid van Stamford Bridge. Bradford City werd de volgende club van Fatty.
Steun mijn journalistiek met een kleine donatie
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan!