Al heet ik eigenlijk Matthijs Snepvangers.
Ik ben een kind van de jaren negentig. Opgegroeid met modderige trapveldjes, vergeelde Panini-albums en samenvattingen op zondagavond 19.00 uur. Toen langzaam duidelijk werd dat ik niet de motoriek, en eerlijk gezegd ook niet het talent had, om zelfs maar in de buurt van het profvoetbal te komen, verlegde ik mijn aandacht naar iets anders: de verhalen. Als schooljongen verslond ik al boeken en tijdschriften over de geschiedenis van het spel.
Ik keek talloze keren naar een videoband over de geschiedenis van het EK voetbal. Ik kende de beelden bijna uit mijn hoofd: korrelige finales, juichende aanvoerders, en het doelpunt van Marco van Basten. Tussen het terugspoelen en opnieuw afspelen groeide het besef dat voetbal ook verleden tijd heeft en dat dat verleden soms net zo spannend is als de wedstrijd van morgen.
Dat ik daadwerkelijk iets van voetbalgeschiedenis wist, drong pas echt tot me door toen mijn oom aan de negenjarige Matthijs een vraag stelde waarvan hij niet verwachtte dat ik het antwoord wist: wie scoorde ooit de meeste doelpunten op één WK? Het antwoord kwam zonder aarzelen: Just Fontaine, dertien doelpunten, in 1958.
Maar inmiddels weet ik: die kale statistiek is niet het interessante deel. Wat me boeit, is dat Fontaine dat toernooi speelde op geleende schoenen van zijn concurrent Stéphane Bruey. Zijn eigen kicksen waren vlak voor het toernooi kapotgegaan en een kast vol reserveschoenen had men in die tijd simpelweg niet. Dertien doelpunten, op andermans leer. Dat zijn de details die blijven hangen. Niet het getal, maar het verhaal erachter. Niet de uitslag, maar de omstandigheden.
Voetbal is in mijn ogen dan ook veel meer dan negentig minuten op zondag of een avondje naar de lokale voetbalclub. De echte verhalen spelen zich af buiten het veld. Shagproducent Samson dat Borussia Dortmund ging sponsoren en meteen ook maar het logo aanpasten, Mussolini die de Serie A invoerde als daad van nationalisme of hoe polio uit Engeland verdween omdat een international overleed aan de ziekte.
Aan de hand van voetbal kun je de twintigste eeuw beschrijven. Geschiedenis en voetbal lopen opvallend vaak parallel; het Engelse elftal dat de Hitlergroet moest doen of een jonge Bask die vluchtte voor de Spaanse burgeroorlog en uiteindelijk een grote naam werd in het Russische voetbal.
Wat ik nu doe
Tegenwoordig werk ik bij Omroep West, waar ik op zoek ga naar die achtergrondverhalen. Soms in geschreven vorm, soms via social media, soms op televisie. Altijd met dezelfde nieuwsgierigheid: wat drijft de mensen in en rond het voetbal? Welke verhalen zijn nog niet verteld?
Eerder schreef ik voor Staantribune, het magazine over voetbalcultuur. Oude tribunes, vergeten toernooien, cultspelers en stadions met een verhaal, het zijn nog steeds mijn favoriete onderwerpen.
Puur uit liefde
Deze website is een hobby. Een uitlaatklep voor verhalen die verteld moeten worden, ook als ze niet direct het grote publiek halen. Het kost tijd, apparatuur en meer boeken dan eigenlijk in de kast passen.
Een kleine donatie mag altijd. Niet omdat het moet, maar omdat elk steuntje helpt om nieuwe verhalen op te graven.
Wil je reageren, aanvullen of zelf een vergeten hoofdstuk uit de voetbalgeschiedenis delen? Neem gerust contact op: