Ik moest aan mijn vader denken toen ik voor het eerst de klanken van Robert Finley hoorde. Blikkerig klonken uit mijn laptop de blues en soul waar hij bij leven dagelijks naar op zoek was. Was hij Finley tijdens zijn eindeloze speurtochten op YouTube en Spotify ook tegengekomen? De Amerikaan was zo’n artiest die moeiteloos, blind achteruitrijdend, een parkeerplekje in zijn straatje had veroverd.
Dat blind achteruitrijden is bij Finley ook nog eens letterlijk te nemen. De beste man wijst tijdens zijn concert meermaals de zaal in, maar heeft geen idee of hij een swingende zestiger of een bierslurpende dertiger aanwijst.
Boerenzoon Finley zelf is een oorlogsveteraan. In zijn jonge jaren trok hij als gitarist van een legerband door Europa, spelend voor soldaten die even wilden vergeten waar ze waren. Na zijn ontslag uit het leger verruilde hij het podium voor de werkbank en begon hij als timmerman. Maar de gitaar bleef altijd ergens op de achtergrond aanwezig.
Toen zijn zicht langzaam achteruitging en hij uiteindelijk bijna blind werd, keerde die oude liefde terug. De muziek die jarenlang alleen in kerken of de huiskamer nog uit zijn vingers kwam, klonk weer. Op zijn vijfenzestigste verscheen hij bij America’s Got Talent, waar hij na een indrukwekkende auditie plotseling een nieuw publiek vond. Zo begon, op een leeftijd waarop de meeste carrières allang voorbij zijn, alsnog zijn muzikale loopbaan.
Om dat onverwachte succes om te zetten in een internationale carrière had hij echter ondersteuning nodig die hem de weg kon wijzen in een wereld die hij zelf nauwelijks meer kon zien. Zijn blindengeleidestok heeft de vorm van Christy Johnson: zijn 45-jarige dochter. Liefdevol leidt ze hem over het podium van de Leidse Nobel. Ze schuift de kruk onder zijn kont, reikt hem de microfoon aan en opent de flesjes water, zodat de 72-jarige hoofdact zijn werk kan doen.
Overigens is ze niet slechts een veredelde roadie die door nepotisme een podiumkaart heeft gekregen. Op het podium verzorgt ze ook de achtergrondzang, slaat ze op de tamboerijn en neemt ze halverwege eventjes het stokje van haar vader over. ‘My Father’s Keeper’ is het lied dat dochter Christy zingt. Een welkom rustpunt in een concert dat verder vooral door energie wordt gedragen.
Dat is mede te danken aan de begeleidingsband: drie muzikanten die ogen alsof ze zo uit een AI-generator zijn gerold wanneer je vraagt om een realistische afbeelding van drie witte dertigers uit Louisiana.
Hillibilly, straatschoffie en Allman Brothers
Een samenraapsel van een gitaarspelende hillbilly, een straatschoffie dat op jonge leeftijd liever een drumstel kocht dan een pistool en een bassist die oogt alsof hij een van de bladeren is aan de muzikale tak van de beroemde Allman-familie.
Zelf heeft Finley ook een kledingsmaak die past bij de soul, gospel, country en blues die hij ten gehore brengt. Met een dusterjas, een overhemd dat in de jaren tachtig grote aftrek zou vinden bij fans in de zaal van Johnny Cash en een ouderwetse cowboyhoed viert hij het rocksterbestaan dat hij mag leiden sinds hij zijn AOW-leeftijd heeft bereikt.
Ook zijn uiterlijk is indrukwekkend: lang, pezig, soepel in de heupen en met een sik die aan Uncle Sam doet denken. Samen met de opzwepende woorden tussen de nummers door groeit hij uit tot een uitgesproken karakter op het podium.
Qua looks en feel klopt alles. Als je de kille maartkou even wegdenkt, waan je jezelf in een dompig muziekzaaltje in New Orleans of Lafayette, waar muziek en zang onmiskenbaar centraal staan.
Meer diepgang moet je ook niet verwachten. De songteksten van Finley reiken zelden verder dan wat basale liefdeskrabbels, lichte doucheoverpeinzingen of godsdankwoorden. Hij zingt regels die je zonder veel risico aan een twee-havo-klas kunt voorleggen wanneer je een les even wilt laten afwijken van de voorgeschreven didactiek.
Wellicht past dat ook wel bij mijn vader. Geen groot kenner van de Engelse taal, maar opgaand in de muziek wist hij vaak toch wat er bedoeld werd. Dat kan Finley als geen ander. De rauwe passie was bij elke noot voelbaar.
Steun mijn journalistiek met een kleine donatie
Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan!